Jaarlijks wordt begin december in Deventer het
Dickens Festijn gehouden. In de middeleeuwse binnenstad speelt de hele
buurt rond de Walstraat alsof het een stadje in Engeland is, in de
tijden van Charles Dickens, ergens begin 19e eeuw. Zo leuk om te zien hoe iedereen zich inleeft
in de verschillende personages uit de boeken van Dickens, zoals Tiny Tim
en zijn familie (zie hieronder), Scrooge en Ghosts of Christmas Past,
Present & Yet To Come, Samuel Pickwick en David Copperfield. Maar ook in
allerlei (rand)figuren, waar men zich mee vereenzelvigen kan. Soms als eenling, vaak ook als stel of als een hele scène of
groep. Steeds met enorm veel plezier of duidelijk gespeelde
ernst (met een glimlach).
Het doet mij denken aan hoe fijn mensen het vinden om soms eens uit de eigen huid in die van een ander te kruipen. Liefst iemand ontsproten aan de eigen fantasie. Eigenlijk even ontsnappen uit het zelfbeeld waarin men zelf zo is gaan geloven. Of dat tenminste even voorzien van een knipoog vol zelfspot. Vaak kan dat even heel helend zijn. Konden we dat maar vaker doen. Maar zeg eens eerlijk, wie houdt ons daarin tegen? Als je werkelijk jezelf wil zijn, begint dat met jezelf niet zo serieus te nemen. Hoeveel vrijheid dat niet geeft.